Wethouder Martien Pardoel stond pal voor de gemeenschap

Twintig jaar politiek, waarvan tien jaar als wethouder van de gemeente Druten. Een periode die veel van hem vroeg en die, zoals mensen later zeiden, ook veel van hem heeft gekost. Maar voor Martien Pardoel stond één ding altijd centraal: er zijn voor de inwoners. Van vroeg in de ochtend tot laat in de avond was hij onderweg, luisterde hij, regelde hij en zette hij zich onvermoeibaar in voor de gemeenschap.

Bij zijn politieke afscheid in 2002 was cineast Jos Kruisbergen aanwezig. Hij had Martien in de jaren daarvoor al vaker gefilmd en volgde hem tussen 1995 en zijn afscheid in 2002. Kruisbergen interviewde bekende en minder bekende inwoners uit Maas en Waal. Unaniem klonk hetzelfde geluid: Martien Pardoel was een markant mens, betrokken, benaderbaar en altijd in beweging voor anderen. Voor hem maakte het niet uit wie je was – iedereen was gelijk.

Naast zijn werk als wethouder vervulde Martien talloze vrijwilligersfuncties. Hij was actief binnen het comité Dodenherdenking, zette zich jarenlang in voor verenigingen en tradities en was voorzitter van de Leste Mert. Toen op 25 oktober 2011 de Leste Mert na 193 jaar zelfstandig werd, kreeg hij symbolisch de voorzittershamer overhandigd. Een bijzonder eerbetoon aan iemand die zich jarenlang met hart en ziel had ingezet voor dit unieke evenement.

Velen herinneren zich vooral de mens achter de bestuurder. Oud-kastelein Thea van den Hurk noemde hem een markant persoon en zei: “Ik vind dat hij miskend is en we gaan hem missen.” Zijn secretaresse Miek Caempees verwoordde het op haar eigen manier: “Hij was eigenwijs.” Maar juist die eigenschap typeerde Martien. Als hij ergens in geloofde, dan zette hij door. Daarbij was hij vaak van ’s morgens vroeg tot laat in de avond op het gemeentehuis te vinden.

Ook anderen spraken met bewondering over hem. Thijs Vos en burgemeester Anton Alberts benadrukten dat Martien altijd openstond voor zijn inwoners en dat hij zich tien jaar lang heeft ingezet voor de komst van een multicultureel centrum – iets wat uiteindelijk werkelijkheid werd.

Collega-bestuurders hadden eveneens warme woorden. Hans van Zwam, wethouder van de gemeente West Maas en Waal, zei: “Als we elkaar zagen, begrepen we elkaar al.” En Henk Peerenboom, wethouder van de gemeente Beuningen, omschreef hem als: “Een man van het volk.”

Hoe geliefd Martien was, bleek tijdens zijn afscheidsreceptie. Lange rijen mensen stonden te wachten om hem persoonlijk de hand te schudden en te bedanken. Voor velen was hij geen wethouder van kantooruren, maar iemand die 24 uur per dag klaarstond voor de gemeenschap. Tijdens die receptie stonden zijn vrouw Hanny en dochter Véronique zichtbaar trots te luisteren naar alle verhalen en woorden van waardering. Daar hoorden zij hoeveel Martien voor de gemeenschap had betekend – en dat was niet niks.

Jos Kruisbergen had met Martien ook een persoonlijke band. Ze zaten samen op de lagere school en Jos keek als jongen tegen hem op. Met humor vertelde hij later: “Ik keek veel bij hem af, anders had ik er nu nog opgezeten.”

Martien volgde ook met belangstelling het werk van Tweestromenland in Beeld en Geluid. Hij vond dat er fantastisch werk werd gemaakt, al kon de gemeente destijds vanwege de artikel 12-status geen subsidie geven. Zijn legendarische uitspraak bleef hangen: “We hebben geen geld, de muizen liggen hier op gedroogd voor de kast.” Later kwam dat gelukkig alsnog goed.

In deze bijzondere en unieke documentaire volgt Jos Kruisbergen Martien in zijn vele functies en activiteiten. Vele inwoners uit de gemeente Druten komen voorbij. Te zien zijn onder andere de zandwinning in Deest, de Sinterklaasintocht in Horssen, de Dodenherdenking in Druten, de Leste Mert en de opening van het voetveer Druten–Dodewaard in 2002. Ook de fanfare uit Afferden is in beeld, samen met een prachtig gedicht van mevrouw Kuipers over Afferden.

Zo is een bijzonder historisch document ontstaan – niet alleen over een bestuurder, maar vooral over een mens die zich met hart en ziel inzette voor zijn omgeving. Een documentaire die herinneringen bewaart voor nu en voor latere generaties.

De documentaire werd eerder vertoond in een uitverkochte zaal van De Bogerd. Martien kon daar vanwege zijn gezondheid helaas niet zelf aanwezig zijn. De film duurt ongeveer 20 minuten en is te zien op de site van de Jos Kruisbergen Stichting.