Column: Burgemeester Corry van Rhee-Oud Ammerveld

Op 22 maart neem ik afscheid als burgemeester van de gemeente Druten. Dus dit is mijn laatste column. Afscheid nemen van iets waar je van houdt, doet altijd een beetje pijn. En ik houd van Druten en de inwoners.

In december 2018 vertrok Lucien van Riswijk naar Zevenaar en daarom moest er een nieuwe burgemeester komen. De selectieprocedure voor een burgemeester duurt ongeveer acht maanden en voor die periode mocht ik dit mooie ambt in Druten vervullen. Om allerlei redenen werd die periode steeds verlengd. Hierdoor ben ik ruim vier jaar uw ‘tijdelijke’ burgemeester geweest. Dat de periode steeds verlengd werd, vond ik niet erg. Integendeel, het is een buitengewoon plezierige tijd geweest. Vanaf de eerste dag heb ik mij hier heel welkom gevoeld. Druten voelde en voelt als thuis.

Als je burgemeester bent, is geen dag hetzelfde. Er zijn zoveel gelegenheden geweest waarbij ik lief en leed met onze inwoners mocht delen. Natuurlijk bij de grote evenementen en feesten, maar ook bij persoonlijke ontmoetingen. Ik bezocht tientallen diamanten bruidsparen die prachtige verhalen vertelden over de geschiedenis van onze dorpen. Ik mocht jongeren ontmoeten die hun eigen visie op de gemeente hebben. Ik bezocht mensen die iets verdrietigs hadden meegemaakt, zoals het verlies van een dierbare. Dat waren aangrijpende momenten. De naturalisatieplechtigheden van hoopvolle mensen die een nieuwe start in Nederland maakten, waren ontroerend.

Het persoonlijke contact is voor mij altijd heel belangrijk geweest. De coronaperiode vond ik dan ook verschrikkelijk. Persoonlijk contact was moeilijk en juist toen waren er zoveel mensen die daar behoefte aan hadden. Toch waren er in die donkere periode ook lichtpuntjes. Mensen boden hulp aan onbekenden en keken naar elkaar om. Dat gebeurde ook toen we Oekraïense vluchtelingen een veilige plek konden geven op het schip aan de Veerdam. Ze werden warm ontvangen en veel vrijwilligers helpen daar al vanaf het begin op alle mogelijke manieren.

En dat is hoe Druten is; warm, gastvrij en open naar iedereen. Het is niet moeilijk om van zo’n gemeenschap te houden. En hoewel ik mijn hart heb verloren aan het Land van Maas en Waal, heb ik toch vanaf de eerste dag gezegd dat ik niet beschikbaar ben als vaste burgemeester van Druten. Gezien de leeftijd van mijn man en mij, en omdat wij een fijn dijkhuisje aan de Waal hebben, gaan we niet meer verhuizen. En als burgemeester moet je nu eenmaal in de gemeente wonen waar je werkt. Maar wie weet, ooit in de toekomst als we aan een echte seniorenwoning toe zijn, steken we de rivier over naar het Land van Maas en Waal.

Boudewijn de Groot heeft zijn bekende liedje ‘Het Land van Maas en Waal’ ooit in het Engels vertaald en dat heet ‘Land at rainbows end’. Het Land van Maas en Waal is het land aan het einde van de regenboog, daar waar de pot met goud staat. Die pot met goud heb ik hier gevonden in u, in de inwoners van Afferden, Deest, Druten, Horssen en Puiflijk. Dank u wel dat u mij dat heeft laten zien en dat ik daar deel van uit mocht maken.

Het was een grote eer uw burgemeester te mogen zijn.

Hartelijke groet,

Corry van Rhee-Oud Ammerveld